مارمولک میگوید:
” چشمهای پدرانت دستهایشانند، میفهمی ! “
من که میخندم، مارمولک سرخ میشود.

مارمولک از پشت دندانهایم دیده بود
دستهایشان چگونه پوست می اندازند،
چه آذرخشهائی از سوراخهای دماغهایشان بیرون میجهد،
از بوی خون ِ به جوش آمده یشان فهمیده بود
غیرتشان چه بیتاب بلند میشود.
از زیر ناخنهایشان شنیده بود،
که زبانهای داغشان با چه لذتی
دور ِ لبهای ِ پـُف کرده یشان میگردند.

مارمولک میگوید:
” دستهای پدرانت چشمهایشانند، میفهمی ! “
من که میخندم، مارمولک سرخ میشود.
.
2.
.
مارمولک ِ زیر پوست ِ من سواد دارد.
واژه ها را خوب میشناسد
میداند ” تنهائی ” را چه جور باید خورد
” بیزاری ” چه مزه ای دارد
” فرار ” تلخ است یا شور
” امید ” چرا تـُرش نیست
” تنفر ” با درد خشمزه ترست
” زندگی ” تکان که بخورد کف میکند
کجای ” زن ” را نباید لیسید
” مرد ” را چه جور باید بو کنی
” بچه ” را هـُرت اگر بکشی، تلخ میشود
” من ” را باید با مزه ی ” تن ” نوشید
” آدم ” را اگر با ” فکر ” نخوری، اسحال میگیری
” آری ” را باید با ” چرا ” لقمه گرفت
وَ میداند ” زبان ” را فقط باید قرقره کرد.

مارمولک زیر پوست من خیلی سواد دارد
اشتهایش خوب است
وَ دهانش بوی معده ی مرا میدهد.
.
3.
.
مارمولکی لای موهای ملوسکم هست
که زبانش درازترین ِ زبانهاست.
زبان را خوب میفهمد.
میداند جمله ها و عبارتها چه وزنی دارند
” ß “، “%”، ” $ “،”@”، ” ؟ “، ” &” و ” ف ” را میشناسد

مارمولک به بوی ملوسکم آغشته است.
خوب تشخیص میدهد
کی غمگینست،کی میخندد، کی عصبانی میشود
و کی از شوق و شادمانی اشک میریزد.
عادتهای ملوسکم را میشناسد.
بگرمی و سردی خونش خو گرفته است.

گاه مارمولک روی ملوسکم میخُسبد تا آرامش کـُند
یا بازیش که میگیرد، نرم بدورش می پیچد
وَ یا با تـَن نازی و لطافت به درونش میخزد، غلغلکش میدهد، میرقصاندش، میبوسدش، میلیسدش،مینوشدش.

گاه هم میشود
زمانیکه انگشتی بیحس یا زبانی بیحال و رنجور
وَ یا چیز لـَش و بیچاره ای خسته به روی ملوسکم میخندد،
مارمولک چنان دمش را سخت به دورش می پیچد
و یا پنجه به رویش میکشد،
که درد روده هایم را بهم گره میزند.
از بیتفاوتی مالش پوست بر پوست عصبی که میشود
از هِن و هِن کردن ِ آن سینه ی خلط دار دلپیچه که میگیرد
از بوی عرق ِ آن تن ِ وامانده سرش گیج که میرود،
میخزد لای موهای ملوسکم و آنقدر با حرص مو از ریشه بیرون میکشد تا عضله های مثانه ام طاقتشان سرآید.

گاه هم که ملوسکم از شوق و لذت در گیرودار ِ همآغوشی ئی داغ شکوفا میشود،
مارمولک که میبوسدش، ملوسکم بوی بهار میگیرد.

مارمولک دوست ندارد واژه ای به ملوسکم بچسبد
وَ یا از آن آویزان شود.
واژه ای که بخواهد به درون ِ ملوسکم بسُرد یا بدورش بپیچد یا زخمه اش بزند یا مضحکه اش بکند
وَ یا بخواهد نیشش بزند، جرواجرش میکند.
مارمولک اگر بخواهد خودش جان ِ واژه است در دهان ِ ملوسکم.

پس چه مارمولکیست
که اگر زبانش را دریابم
زیبا میشوم.

چند قطعه از مجموعه ی “مارمولک” از “فرهنگ كسرایی”